Italiano English Deutsch Español Français Português Polski Română Magyar Русский العربية 简体中文 日本語 한국어 Türkçe فارسی Ελληνικά

Giornale di Scavo — راهنمای استفاده

دفتر روزانه دیجیتال کاوش برای iPhone و iPad. 100% برون‌خط: داده‌های شما روی دستگاه خودتان می‌ماند.

در یک کلام

همه‌چیز بر یک ایده استوار است: هر روز کاوش یک صفحه است که خودش پر می‌شود. شما هر چیز را همان‌جا که هست ثبت می‌کنید — یک نقطه GNSS در برداشت، یک عکس در رسانه‌ها، ساعات کار در کارگاه — و صفحه آن روز در دفتر روزانه همه را خودبه‌خود گرد می‌آورد. آخر هفته یا پایان کاوش، گزارش‌ها خودشان از همین صفحه‌ها ساخته می‌شوند.

یک روز معمولی

1. صبحصفحه روز را باز کنید، هوا و یادداشت روزانه را بنویسید (با دیکته گفتاری هم می‌شود)
2. حضوردر کارگاه ثبت کنید چه کسانی هستند و چند ساعت
3. برداشتنقاط GNSS را بگیرید؛ اگر با RTK کار می‌کنید یک نقطه مبنا را کنترل کنید
4. عکساز رسانه‌ها عکس بگیرید: مختصات خودبه‌خود می‌چسبد
5. ترسیممقطع یا پلان را روی یک عکس بازترسیم کنید («کالک» دیجیتال)
6. یافته‌هابا جعبه‌ها پیش رویتان، آنچه بیرون آمده را ثبت کنید: کارگاه ← یافته‌ها
7. غروباز زبانه گزارش‌ها گزارش روزانه را بسازید: PDF آماده ارسال

نخستین گام‌ها

1. در نخستین اجرا یک محوطه نمونه آماده است. برای ساختن محوطه خودتان، نام محوطه را در بالا لمس کنید (نماد 🗺) ← محوطه جدید… و نامی به آن بدهید (مثلاً «Colle Sant'Angelo — گمانه 3»).
2. نام محوطه فعال همیشه در بالا دیده می‌شود: همه زبانه‌ها داده‌های همان محوطه را نشان می‌دهند. برای تعویض محوطه دوباره نام را لمس کنید: فهرست زیر عنوان «محوطه‌های شما» است، و با تغییر نام محوطه… نامی را بدون از دست دادن چیزی اصلاح می‌کنید.
3. اجازه‌ها را هنگام درخواست بدهید: موقعیت (برای نقاط)، دوربین (برای عکس‌ها)، میکروفون (برای دیکته)، بلوتوث (فقط اگر از گیرنده خارجی استفاده می‌کنید).

پنج زبانه

📓 دفتر روزانه

1. یک روز را لمس کنید تا صفحه‌اش باز شود: یادداشت روزانه، هوا، حضورها، نقاط، عکس‌ها و ترسیم‌های آن روز همان‌جا هستند.
2. یادداشت را بنویسید یا دیکته را لمس کنید و حرف بزنید: تبدیل گفتار به نوشتار روی خود دستگاه انجام می‌شود و بدون شبکه هم کار می‌کند.
3. هوا را می‌شود دستی نوشت (مثلاً «صاف، 28 °C، باد ملایم») یا با دریافت گرفت؛ این دکمه شرایط همان لحظه را از سازمان هواشناسی نروژ می‌پرسد. به شبکه نیاز دارد و فقط برای روز جاری کار می‌کند: هوای دیروز دیگر بازیافتنی نیست. یک لمس دوم در بعدازظهر یک اندازه‌گیری دیگر می‌افزاید. آنچه با دست می‌نویسید همیشه مقدم است.
4. هنگام دریافت، تنها موقعیت منطقه گردشده تا حدود 11 متر از دستگاه بیرون می‌رود، و در گزارش‌ها آن سطر به زبان گزارش می‌آید.

📍 برداشت

1. پانل بالا موقعیت زنده را نشان می‌دهد: مختصات، ارتفاع‌ها، دقت و نوع Fix (GPS / RTK Float / RTK Fix).
2. اگر از میله استفاده می‌کنید، ارتفاع آنتن (متر) را وارد کنید: ارتفاع نقطه خودبه‌خود به سطح زمین کاهش می‌یابد.
3. ثبت نقطه را لمس کنید. نام پشت سر هم پیش می‌رود (P001، P002…) اما می‌توانید نام خودتان را بنویسید (مثلاً «واحد 102 — ارتفاع کف») و یادداشتی بیفزایید.
4. برای دیدن نقاط در جای خودشان میان فهرست و نقشه جابه‌جا شوید؛ از نقشه می‌توانید کاداستر یا سرویس WMS دیگری را روشن کنید.
5. نقاط مبنا (🏁) بخش خودشان را دارند: از CSV وارد کنید یا بسازید، سپس کنترل زنده را باز کنید و پیش از آغاز برداشت، با نوک میله روی میخ، اختلاف‌های Δشمال/Δشرق/Δارتفاع را وارسی کنید.
6. زیر دفترهای ترازیابی دفتر میدانی ترازیاب نوری قرار دارد: ایستگاه‌ها، قرائت‌های عقب و جلو، ارتفاع‌های محاسبه‌شده از یک نقطه مبنای آغازین، همراه با کنترل بست. نقاط ترازیابی‌شده با ارتفاع خودشان وارد محوطه می‌شوند، درست مانند نقاط GNSS.
7. روی دستگاه‌های دارای پویشگر LiDAR (از iPhone Pro نسل 12 به بعد، و iPad Pro) دکمه اندازه‌گیری سه‌بعدی PRO پیدا می‌شود: آهسته دوربین را بگردانید تا سطح بازسازی شود، سپس دو نقطه‌ای را که می‌خواهید اندازه بگیرید لمس کنید و فاصله، فاصله افقی و اختلاف ارتفاع را بخوانید. با لنگراندازی به نقطه مبنا یک نقطه مبنا با ارتفاع معلوم برمی‌گزینید و جای آن را روی زمین لمس می‌کنید: از آن پس هر اندازه، ارتفاع از سطح دریای دو سر را هم با خود می‌آورد. ثبت اندازه را در صحنه نگاه می‌دارد، رد کردن اندازه‌گیری آن را دور می‌ریزد، و انتقال به دفتر روزانه از آن متنی می‌سازد که پیش از تأیید اصلاحش می‌کنید. این اندازه‌ای نوری است و برنامه با نوشتن «LiDAR ±cm» همین را اعلام می‌کند: برای یک اختلاف ارتفاع یا درازایی که همان‌جا و با عجله گرفته می‌شود به کار می‌آید، و جای GNSS و ترازیاب را نمی‌گیرد. روی دستگاه‌های بدون پویشگر این دکمه اصلاً وجود ندارد.
8. زیر پانل ضبط‌های NMEA هست: جریان خام گیرنده خارجی PRO خودبه‌خود در فایل می‌نشیند — ضبط با روشن‌کردن آنتن آغاز می‌شود و با خاموش‌کردن آن بسته می‌شود، بی‌آنکه لازم باشد به یادش باشید. به کار می‌آید تا روزی مشکوک را دوباره بخوانید یا داده خام را به کسی که پس‌پردازش می‌کند بسپارید. فایل‌ها به اشتراک گذاشته و حذف می‌شوند، جز فایل ضبطی که در جریان است؛ فهرست با گیرنده خاموش هم باز می‌شود، تا فایل‌های دیروز در دسترس بمانند.

هر نقطه هر دو ارتفاع را ذخیره می‌کند: بیضوی و ارتفاع از سطح دریا. با GPS داخلی تلفن، ارتفاع از سطح دریا ممکن است در دسترس نباشد: به گیرنده خارجی نیاز است (پایین‌تر را ببینید).

📷 رسانه‌ها

1. با دکمه دوربین عکس بگیرید یا از کتابخانه عکس وارد کنید.
2. عکس‌ها نام پشت سر هم می‌گیرند (F001، F002…) و با آخرین موقعیت GNSS در دسترس زمین‌مرجع می‌شوند.
3. هنگام عکس‌برداری برنامه جهت عکس‌برداری را هم از قطب‌نما ثبت می‌کند: در جزئیات عکس و در گزارش‌ها می‌خوانید «نما از SO — 214°»، و برای عکس‌های قائم از بالا (پلان، کف یک واحد) عبارت تصویر قائم همراه با جهت لبه بالایی می‌آید. اگر قطب‌نما مختل باشد، برنامه آن را می‌گوید.
4. برای عنوان و یادداشت روی یک عکس لمس کنید (مثلاً «واحد 102 از شمال»).
5. اشتراک‌گذاری شناسنامه عکس PRO شناسنامه عکسی مستندنگاری را می‌سازد: عکس با داده‌های عکس‌برداری در پایین آن (محوطه، شماره، تاریخ و ساعت، مختصات، ارتفاع، جهت)، یک نمای ماهواره‌ای با نشانگر و مخروط دید، خط‌کش مقیاس نقشه و پیکان شمال. نقشه به شبکه نیاز دارد: بدون شبکه هم شناسنامه بیرون می‌آید، با پانل داده‌های گسترده‌تر.
6. مقیاس مجازی مرجع‌هایی را که در میدان همراهتان نبود روی عکس می‌گذارد. نخست کالیبراسیون عکس: دو سر یک فاصله معلوم را لمس می‌کنید — بخشی از خط‌کش، لبه یک آجر — و آن را به سانتی‌متر اعلام می‌کنید. سپس هرچه لازم است می‌گذارید: خط‌کش 5 سانتی‌متر، خط‌کش 10 سانتی‌متر یا خط‌کش 20 سانتی‌متر، میلهٔ 50 سانتی‌متر، میلهٔ 1 متر یا میلهٔ 2 متر، مربع 10×10 سانتی‌متر، صلیب مرجع و پیکان شمال. هر عنصر نمایش خودش را دارد (نوار تخت، میلهٔ واقعی، خط‌کش شیاردار) و نیز اندازه، ضخامت و چرخش؛ برای جابه‌جا کردن یکی از آن‌ها انگشت را روی آن نگه دارید و بکشید — تا حرکت دو انگشت برای بزرگ‌نمایی به اشتباه جابه‌جایش نکند.
7. افزودن اندازه‌گیری هر فاصله‌ای را روی عکس با دو لمس اندازه می‌گیرد. آن عدد هرگز ذخیره نمی‌شود: اگر دوباره کالیبره کنید، همه برچسب‌ها خودشان از نو نوشته می‌شوند. روی عکس‌هایی که برنامه قائم از بالا گرفته، پیکان شمال از همان آغاز بر آزیموت ثبت‌شده منطبق زاده می‌شود و گزارش این را اعلام می‌کند؛ اگر خودتان آن را بچرخانید، عبارت به «اعلام‌شده» تغییر می‌کند. اشتراک‌گذاری با مقیاس رونوشتی از عکس با هر آنچه گذاشته‌اید بیرون می‌دهد — اشتراک‌گذاری عکس همان فایل اصلی و دست‌نخورده با EXIF خودش می‌ماند.
8. پردازش دسته‌ای PRO (منوی بالا در رسانه‌ها) گروهی از عکس‌های کتابخانه را می‌گیرد و همه را یکی پس از دیگری به شمارش و اندازه‌گیری می‌سپارد: هر عکس با تاریخ عکس‌برداری‌اش عکسی از محوطه می‌شود، و هرکدام شناسنامه یافتهٔ تازه‌ای خواهد داشت که باید تأییدش کنید. در تمام مدت دسته، صفحه‌نمایش روشن می‌ماند. اگر بیرون بروید یا کار را قطع کنید، عکس‌های آماده در پیش‌نویس می‌مانند و ازسرگیری دسته از همان‌جا که بود ادامه می‌دهد. در پایان، بازبینی شناسنامه‌ها را یکی‌یکی پیش می‌آورد: خاستگاه، دسته و مقدار را اصلاح می‌کنید و تأیید.

🧮 شمارش و اندازه‌گیری (در رسانه‌ها)

سینی خرده‌ها که از بالا عکس گرفته شده، و برنامه‌ای که خودش آن‌ها را می‌شمارد و اندازه می‌گیرد. این کار روی عکس یک یافته انجام می‌شود: عکس را از شناسنامه‌اش باز می‌کنید و دکمه شمارش و اندازه‌گیری PRO را لمس می‌کنید.

1. نخست مقیاس. برنامه خودش در عکس دنبال خط‌کش مدرج می‌گردد: اگر پیدایش کند می‌گوید چند خانه خوانده، شما اعلام می‌کنید هر خانه چقدر است (1، 2، 5 یا 10 سانتی‌متر) و استفاده از پیشنهاد را لمس می‌کنید. اگر پیدا نکند، دو سر یک فاصله معلوم را با دست لمس می‌کنید. می‌توانید کالیبره نشود را هم برگزینید: آن‌وقت فقط شمارش انجام می‌شود و برنامه می‌نویسد که اندازه‌ای در کار نیست — آن‌ها را از خود درنمی‌آورد.
2. مدل خط پیرامونی همه شکل‌های عکس را درمی‌آورد: ممکن است چند ده ثانیه طول بکشد. آنچه پدیدار می‌شود یک پیشنهاد است، نه یک نتیجه: یک لمس شکلی را کنار می‌گذارد و لمسی دیگر بازش می‌گرداند. ادغام دو شکلی را که در واقع یک قطعهٔ شکسته به دو پاره‌اند در یک شکل می‌آمیزد؛ محدود کردن به یک ناحیه می‌گذارد گرداگرد سینی را با انگشت بکشید و جست‌وجو همان‌جا بماند؛ گذر دقیق تنها جایی را دوباره می‌گردد که چیزی نیافته بود. موارد مشکوک — شکل‌هایی که به زمینه، به پارچه، به سایه می‌مانند — یکجا گروه می‌شوند و با یک حرکت کنار می‌روند.
3. با جنس شکل یک قطعه را لمس می‌کنید و می‌گویید چیست؛ جنس برای همه همان را یکجا به همه می‌دهد، یا فقط به آن‌هایی که بی‌جنس مانده‌اند. پیشنهاد جنس از مدلِ روی دستگاه می‌خواهد آن را حدس بزند: پیشنهادی است برای وارسی، و انتخاب شما همیشه مقدم است.
4. بعدی برگه تأیید را با متنی از پیش نوشته باز می‌کند: شمارش، اندازه‌ها (ضلع بزرگ‌تر × ضلع کوچک‌تر، به همین ترتیب) و اعلام‌های صادقانه — «که N مورد آن اندازه‌گیری معتبر ندارد» وقتی شکلی خود را به اندازه‌گیری نمی‌دهد. اگر در عکس برچسبی باشد، برنامه می‌کوشد آن را بخواند و نتیجه را همیشه می‌گوید: یا «برچسب خوانده‌شده: …»، یا «هیچ متن خوانایی در عکس نیست».
5. گزینه‌ها تنها جایی پیدا می‌شوند که جای خالی‌ای برای پر کردن باشد: استفاده از تعداد به‌عنوان مقدار، استفاده به‌عنوان کد، استفاده به‌عنوان خاستگاه. آنچه خودتان نوشته‌اید هرگز بازنویسی نمی‌شود، و یادداشت‌ها دراز می‌شوند: دور دوم پشت دور نخست می‌نشیند، نه به جای آن. متن قابل ویرایش است: در یادداشت‌ها همان می‌نشیند که آنجا می‌خوانید.
6. بعد، در جزئیات عکس، شماره‌ها روی شکل‌ها شماره‌های ریز را نشان می‌دهد یا پنهان می‌کند — و هرگونه که آنجا می‌بینیدشان، در اشتراک‌گذاری‌ها و گزارش‌ها هم همان‌گونه بیرون می‌آیند. برای دانستن اینکه هر شکل کدام است لمسش کنید: «7: 4٫2×2٫8 cm». اگر عکس کالیبره نباشد، برچسب به‌جای دادن عددی همین را می‌گوید.

اندازه در صفحهٔ همان دو نقطه‌ای معتبر است که کالیبره کرده‌اید: عکس باید قائم از بالا گرفته شود، با سینی موازی حسگر. مبنای اعلام‌شده روی قطعه‌های خوش‌کادر ±2 میلی‌متر است؛ خرده‌ای که ایستاده یا کنار لبهٔ عکس مانده، بیرون از این پیمان است.

✏️ ترسیم‌ها (در رسانه‌ها)

1. یک تخته نو بسازید و یکی از عکس‌های محوطه را زمینه آن کنید: این همان «کالک» دیجیتال شماست. یک ترسیم می‌تواند در چند روز ادامه یابد. می‌شود عکس را هم نگذاشت: روی کالک سفید هم به همان شکل ترسیم می‌کنید.
2. لایه‌ها، برش‌ها و سنگ‌ها را با انگشت یا با Apple Pencil بازترسیم کنید. برای بزرگ‌نمایی دو انگشت را باز کنید (تا 6×؛ دو ضربه با دو انگشت برای بازگشت به 1×). اگر عکس خط شما را می‌پوشاند، از منوی دوربین کدری زمینه… را برگزینید و آن را هرجا لازم است بیاورید، از 5% تا 100%: عکس کم‌رنگ می‌شود، نه ترسیم. این انتخاب روی تخته می‌ماند و در PDF، DOCX، PNG و خروجی با راهنما هم اعتبار دارد.
3. باقی همه‌چیز زیر ابزارها است (آچار روی نوار)، که فهرست هفت حالت است: کادر متن، بازترسیم PRO، مقیاس عکس، نقطه ارتفاع‌دار، هاشور، سبک خط و مقیاس مجازی. هر بار تنها یکی روشن می‌ماند: تیک می‌گوید کدام، و تا وقتی روشن است انگشت ترسیم نمی‌کند بلکه همان ابزار را می‌راند — برای بازگشت به ترسیم، گزینه تیک‌خورده را دوباره لمس کنید. آن سه گزینه‌ای که روی تصویر کار می‌کنند (بازترسیم، مقیاس، نقطه ارتفاع‌دار) تنها وقتی پیدا می‌شوند که عکس زمینه‌ای در کار باشد.
4. با کادر متن برچسب‌ها را می‌گذارید (مثلاً «واحد 1002»): جابه‌جا می‌شوند، با دو انگشت اندازه‌شان عوض می‌شود و چهار قلم برای انتخاب دارند.
5. بازترسیم PRO خط پیرامونی چیزی را که لمس می‌کنید (یک سنگ، مرز یک لایه) می‌شناسد و به خط تبدیل می‌کند: رنگ، ضخامت و سبک خط بدون خروج از این حالت عوض می‌شود، و خطوط پیرامونی به‌جای پله‌پله، صاف بیرون می‌آیند. همه‌چیز روی دستگاه انجام می‌شود، بدون شبکه.
6. درون بازترسیم، بازترسیم همه PRO خودش تمام عکس را دور می‌زند. در برگه آغاز، ظاهر کار را تعیین می‌کنید — فقط خطوط پیرامونی، یا یک هاشور و شاید یک لایهٔ رنگ — و شروع را می‌زنید: نوار می‌گوید کار به کجا رسیده، و چند ده ثانیه طول می‌کشد. آنچه پدیدار می‌شود یک پیش‌نمایش است، نه ترسیم: یک لمس درون یک شکل آن را کنار می‌گذارد و لمسی دیگر بازش می‌گرداند (میان شکل‌های روی‌هم، کوچک‌ترینِ زیر انگشت برنده است)، گذر دقیق تنها جایی را دوباره می‌گردد که چیزی نیافته بود، و اعمال آنچه را مانده روی ترسیم می‌نشاند. تا وقتی اعمال نکنید، تخته دست‌نخورده است.
7. با ابزار مقیاس عکس (خط‌کش) دو سر یک اندازه معلوم را لمس می‌کنید — بخشی از میله مدرج — و فاصله واقعی را می‌نویسید: عکس مقیاس می‌گیرد و از آن پس خروجی‌ها به متر سخن می‌گویند.
8. با نقطه ارتفاع‌دار علامت به‌علاوه یک نقطه GNSS محوطه (یا نقطه‌ای دستی) را روی عکس می‌گذارید: نام، ارتفاع و مختصات در برچسبی کشیدنی با خط راهنما پیدا می‌شوند. وقتی مقادیر ترسیم را می‌پوشانند، روی برچسب انتخاب‌شده دو انگشت را باز و بسته کنید تا کوچک یا بزرگش کنید.
9. هاشور شکل‌ها را پر می‌کند: درون یک شکل بسته لمس می‌کنید و همان‌جا پر می‌شود. ده هاشور قراردادی هست — بنایی / سنگ، آجر، ملات / اندود، رس، سیلت، ماسه، شن، زغال / خاکستر، سنگ بستر، چوب — و لایهٔ رنگ (یک رنگ با کدری خودش)، تنها یا با هم. اگر شکلی درون شکل دیگری باشد، کوچک‌ترینِ زیر انگشت برنده است؛ حذف پرکردن آن را پاک می‌کند. عکس لازم نیست: پرکردن روی شکل‌های ترسیم‌شده کار می‌کند، پس روی کالک سفید هم راه می‌افتد.
10. سبک خط خطی را که از پیش ترسیم شده می‌آراید: آن را لمس می‌کنید و میان پیوسته، خط‌چین، نقطه‌چین و خط و نقطه برمی‌گزینید و ضخامت را تنظیم می‌کنید. ترسیم با این سبک کاری می‌کند که خط‌های بعدی از همان آغاز آراسته زاده شوند؛ حذف سبک خط را به حالت پُر بازمی‌گرداند. این جلوه صفحه‌نمایش نیست: خط‌تیره‌ها پاره‌خط‌های واقعی‌اند و در PDF، DOCX، PNG، SVG و DXF هم چنین می‌مانند.
11. مقیاس مجازی همان مرجع‌های عکس‌ها را روی تخته می‌آورد: خط‌کش، میله، مربع، صلیب، پیکان شمال و اندازه‌گیری با دو لمس. گونه‌های متری می‌خواهند که تخته مقیاسی داشته باشد، یعنی مقیاس عکس: بدون یک فاصله معلوم، برنامه به‌جای ترسیم توضیح می‌دهد. در SVG و DXF PRO این عناصر همچون بردار و روی لایه خودشان بیرون می‌آیند، و اندازه‌ای که با خط‌کش GIS می‌خوانید با برچسب یکی درمی‌آید.
12. خروجی با راهنما PRO: تصویر با نوار سفیدی در پایین بیرون می‌آید — خط‌کش متری (اگر مقیاس موجود باشد)، پیکان شمال برای عکس‌های قائم از بالا، و «نما از» برای عکس‌های روبه‌رو.
13. خروجی برداری PRO: SVG برای ترسیم، یا DXF برای GIS. با دست‌کم دو نقطه ارتفاع‌دار دارای مختصات روی عکسی که قائم از بالا گرفته شده، DXF زمین‌مرجع در UTM بیرون می‌آید و در QGIS خودش سر جای واقعی‌اش می‌نشیند؛ تنها با مقیاس، خروجی به متر محلی است؛ بدون هیچ‌کدام، برنامه آن را می‌گوید و فایل بی‌واحد نمی‌سازد. SVG در کدری استثناست: عکس اصلی را همان‌طور که هست درون خود جا می‌دهد، پس زمینه کم‌رنگ‌شده آنجا با تمام قوت بیرون می‌آید.
14. وقتی کارتان تمام شد عکس را پنهان کنید: ترسیم تمیز می‌ماند، آماده گزارش.

👷 کارگاه

1. حضور آن روز را ثبت کنید: نام، وظیفه و ساعات هر کس.
2. سیاهه تجهیزات و اینکه هرکدام به چه کسی واگذار شده را نگه دارید.
3. زیر یافته‌ها دفتر ثبت آنچه از کاوش بیرون می‌آید قرار دارد، با شمار سطرهای ثبت‌شده که زیر نامش نوشته شده است.

📦 یافته‌ها (در کارگاه)

لحظه اصلی، لحظه دوربین نیست: نشستن در پایان روز با جعبه‌ها پیش رو و یکی‌یکی واردکردنشان است، خسته و با دست‌های خاکی. هرچه اینجاست برای همان لحظه ساخته شده — و مانند ثبت نقاط رایگان است: تحویل‌دادن آنچه کاویده‌ایم مستندنگاری پایه است.

1. کارگاه ← یافته‌ها ← +. شناسنامه از همان آغاز با تاریخ امروز و با آخرین خاستگاه به‌کاررفته باز می‌شود: از سطر دوم به بعد، ثبت‌کردن تقریباً فقط لمس‌کردن است. این کادر خاستگاه‌هایی را که پیش‌تر در آن محوطه به کار رفته‌اند پیشنهاد می‌دهد.
2. کادرها به همان ترتیبی‌اند که واقعاً پر می‌شوند: خاستگاه (مثلاً «واحد 102»)، دسته، مقدار با واحد خودش (خرده، قطعه، کیسه، جعبه، گرم)، کد جعبه یا کیسه، وضعیت (برای شست‌وشو، شسته‌شده، شماره‌گذاری‌شده، تحویل‌شده)، یادداشت‌ها و تاریخ.
3. دسته‌های پیشنهادی یازده تاست — سفال، آجر، استخوان جانوری، استخوان انسانی، فلز، شیشه، صنعت سنگی، ملات و اندود، چوب، نمونه‌ها، سایر — اما می‌توانید دسته خودتان را بنویسید («اندود نقاشی‌شده»): همان واژه در هر زبانی همان‌طور می‌ماند، چون برنامه تنها گزینه‌هایی را ترجمه می‌کند که خودش پیشنهاد داده است.
4. مقدار را می‌شود خالی گذاشت: یک سطر می‌تواند بگوید «این چیزها بود» بی‌آنکه شمرده شود، و در خروجی‌ها آن خانه خالی می‌ماند، هرگز صفر نمی‌شود.
5. عکس‌های شناسنامه با گرفتن عکس گرفته می‌شوند، و با از کتابخانه یا از محوطه برداشته می‌شوند؛ این آخری از میان عکس‌های موجود در گالری آن‌هایی را می‌آورد که هنوز شناسنامه ندارند. این‌ها همان عکس‌های رسانه‌ها هستند: حذف یک یافته عکس‌هایش را حذف نمی‌کند، فقط پیوندشان را می‌گسلد.
6. در صفحه هر روز، بخش یافته‌ها تنها وقتی پیدا می‌شود که آن روز چیزی ثبت کرده باشید. انتقال به دفتر روزانه سطر خلاصه را پیشنهاد می‌دهد، گروه‌بندی‌شده بر پایه خاستگاه و با یادداشت‌ها به‌تمامی: آن را اصلاح می‌کنید و به انتهای یادداشت روزانه می‌افزایید. دو بار فشردن، دو بار می‌نویسد — دفتر روزانه هرگز خودش را از نو نمی‌نویسد.

📄 گزارش‌ها

1. نوع را انتخاب کنید: روزانه (رایگان، با واترمارک)، هفتگی، ماهانه یا نهایی با پیوست‌های کامل PRO.
2. زبان گزارش را از میان هفده زبان انتخاب کنید؛ مستقل از زبان برنامه است: گزارش می‌تواند به آلمانی بیرون بیاید حتی اگر برنامه را به فارسی به کار ببرید.
3. PDF را بسازید، یا DOCX با نشان و عکس PRO، CSV نقاط و GeoJSON برای QGIS PRO بگیرید.
4. در پایین خروجی یافته‌ها (کل محوطه) هست، رایگان: خروجی CSV یافته‌ها برای صفحه‌گسترده، و خروجی HTML یافته‌ها برای جدولی با تصویرهای بندانگشتی که در هر مرورگری بدون شبکه باز می‌شود. سرستون‌ها، دسته‌ها، واحدها و وضعیت‌ها به زبانی که برای گزارش برگزیده‌اید بیرون می‌آیند؛ آنچه خودتان نوشته‌اید همان‌طور که نوشته‌اید می‌ماند. در گزارش نهایی، یافته‌ها پیوست خودشان را دارند، بر پایه خاستگاه.
5. وقتی افزودن عکس‌ها به گزارش روشن است می‌توانید شناسنامه عکس به‌جای خود عکس PRO را برگزینید: هر عکس همچون یک شناسنامه مستندنگاری کامل با داده‌ها و نقشه، به زبان گزارش، وارد PDF و DOCX می‌شود.

گیرنده GNSS خارجی و NTRIP

با یک گیرنده خارجی (آنتن با دقت سانتی‌متری) برنامه به دقت RTK می‌رسد. GPS داخلی همیشه به‌عنوان جایگزین در دسترس می‌ماند.

1. گیرنده را روشن کنید و بلوتوث تلفن را فعال کنید.
2. در برداشت منبع موقعیت را انتخاب کنید: GNSS خارجی (BLE/NMEA) PRO و گیرنده‌تان را از فهرست برگزینید. گیرنده‌های MFi (رایگان) و گیرنده‌هایی که NMEA را روی شبکه پخش می‌کنند هم پشتیبانی می‌شوند.
3. برای تصحیحات RTK NTRIP را تنظیم کنید: نشانی کستر، درگاه، نقطه اتصال، کاربر و گذرواژه (در زنجیره‌کلید دستگاه می‌مانند). برنامه موقعیت را به کستر می‌فرستد و تصحیحات را می‌گیرد.
4. منتظر بمانید تا به RTK Fix برسد: دقت سانتی‌متری. پیش از شروع روی یک نقطه مبنا کنترل کنید.

آنجا که تلفن آنتن نمی‌دهد، راهی بدون اینترنت هم هست: یک بیس که روی نقطه‌ای معلوم کاشته شده و یک روور، تصحیحات را با رادیوی LoRa میان خود رد و بدل می‌کنند، بی کستر و بی سیم‌کارت (کیت RTK از DFRobot با پل ESP32). برای برنامه چیزی عوض نمی‌شود — از گیرنده یک NMEA از پیش تصحیح‌شده می‌گیرد — و سوارکردن پل جداگانه، در README خودش مستند شده است: اینجا راهنمای برنامه می‌ماند، نه دفترچه میان‌افزار.

پشتیبان‌گیری و تبادل

1. از منوی محوطه خروجی محوطه ‎(.zip) را لمس کنید: همه‌چیز درون آن است — دفتر روزانه، نقاط، عکس‌ها، ترسیم‌ها، ساعات، نقاط مبنا.
2. فایل ZIP را هرجا خواستید نگه دارید (Files، Drive، ایمیل…). این پشتیبان شماست: برنامه ابر ندارد، از روی انتخاب.
3. ورود محوطه ‎(.zip)… محوطه را روی دستگاهی دیگر بازمی‌سازد، حتی میان iPhone و Android.

⚠️ حذف محوطه… محوطه را با همه محتوایش پاک می‌کند و برگشت‌پذیر نیست: اگر تردید دارید نخست یک ZIP بگیرید.

رایگان و Pro

Pro اشتراکی ماهانه یا سالانه با تمدید خودکار است، یا یک خرید یک‌باره مادام‌العمر. از تنظیمات Apple ID مدیریت و لغو می‌شود. اگر دوره آزمایشی رایگانی به شما تعلق بگیرد، صفحه Pro پیش از خرید همان را می‌نویسد («7 روز رایگان، سپس …»)؛ اگر نوشته نشده باشد، تعلق نمی‌گیرد — برنامه آزمایشی‌ای را وعده نمی‌دهد که خرید بعداً به آن وفا نکند.

رفع اشکال