Italiano English Deutsch Español Français Português Polski Română Magyar Русский العربية 简体中文 日本語 한국어 Türkçe فارسی Ελληνικά

Giornale di Scavo — Instrukcja obsługi

Cyfrowy dziennik wykopalisk na iPhone'a i iPada. 100% offline: dane pozostają na urządzeniu.

Krótko mówiąc

Liczy się jedna idea: każdy dzień wykopalisk to strona, która wypełnia się sama. Rzeczy rejestruje się tam, gdzie mają miejsce — punkt GNSS w zakładce Pomiar, zdjęcie w Mediach, godziny na Stanowisku — a strona dnia w zakładce Dziennik zbiera to wszystko automatycznie. Pod koniec tygodnia lub wykopalisk raporty powstają same na podstawie stron.

Typowy dzień

1. RanoOtworzyć stronę dnia, zanotować pogodę i wpis w dzienniku (można też podyktować przyciskiem Dyktuj)
2. ObecnośćNa zakładce Stanowisko zarejestrować, kto jest obecny, i godziny każdej osoby
3. PomiarZarejestrować punkty GNSS; przy RTK najpierw sprawdzić reper
4. ZdjęciaFotografować w zakładce Media: współrzędne dołączają się same
5. RysunkiOdrysować przekrój lub plan na zdjęciu (cyfrowa kalka)
6. ZabytkiZe skrzynkami przed sobą zapisać, co wyszło z wykopu: Stanowisko → Zabytki
7. WieczoremZ zakładki Raporty wygenerować raport dzienny: PDF gotowy do wysłania

Pierwsze kroki

1. Przy pierwszym uruchomieniu jest już dostępne przykładowe stanowisko. Aby utworzyć własne, dotknąć nazwy stanowiska u góry (ikona 🗺) → Nowe stanowisko… i nadać mu nazwę (np. „Colle Sant'Angelo — Wykop 3”).
2. Nazwa aktywnego stanowiska jest zawsze widoczna u góry: wszystkie zakładki pokazują dane tego stanowiska. Aby zmienić stanowisko, dotknąć nazwy ponownie: lista znajduje się pod nagłówkiem „Twoje stanowiska”, a dzięki Przemianuj stanowisko… można poprawić nazwę, nie tracąc niczego.
3. Udzielić uprawnień, gdy zostaną poproszone: lokalizacja (dla punktów), aparat (dla zdjęć), mikrofon (dla dyktowania), Bluetooth (tylko przy użyciu zewnętrznego odbiornika).

Pięć zakładek

📓 Dziennik

1. Dotknąć dnia, aby otworzyć jego stronę: dziennik, pogoda, obecność, punkty, zdjęcia i rysunki tego dnia są już tam.
2. Napisać dziennik lub dotknąć Dyktuj i mówić: transkrypcja odbywa się na urządzeniu i działa też bez sieci.
3. Pogodę można wpisać ręcznie (np. „Słonecznie, 28°C, słaby wiatr”) lub pobrać przyciskiem Pobierz, który pyta norweską służbę meteorologiczną o aktualne warunki. Potrzebna jest sieć, a funkcja działa tylko dla dzisiejszej strony: pogody z wczoraj nie da się już odzyskać. Drugie dotknięcie po południu dodaje kolejny pomiar. To, co wpisano ręcznie, zawsze ma pierwszeństwo.
4. Przy pobieraniu z urządzenia wychodzi tylko pozycja okolicy zaokrąglona do około 11 metrów, a w raportach wiersz pojawia się w języku raportu.

📍 Pomiar

1. Panel u góry pokazuje pozycję na żywo: współrzędne, wysokości, dokładność i typ fix (GPS / RTK Float / RTK Fix).
2. Przy użyciu tyczki ustawić Wysokość anteny (m): wysokość punktu jest automatycznie sprowadzana do gruntu.
3. Dotknąć Zarejestruj punkt. Nazwy są nadawane kolejno (P001, P002…), ale można wpisać własną (np. „JS 102 — dno jamy”) i dodać notatkę.
4. Przełączać się między Lista a Mapa, aby zobaczyć punkty w terenie; z mapy można włączyć katastr lub inną usługę WMS.
5. Repery (🏁) mają własną sekcję: zaimportować je z CSV lub utworzyć, a następnie otworzyć Weryfikacja na żywo i obserwować odchyłki ΔPn./ΔWsch./ΔWys. z grotem tyczki opartym o reper, zanim zacznie się pomiar.
6. Pod pozycją Dzienniki niwelacji kryje się dziennik polowy dla niwelatora optycznego: stanowiska niwelatora, odczyty wstecz i w przód, wysokości obliczane od repera początkowego, z kontrolą zamknięcia. Punkty niwelowane trafiają do stanowiska z wysokością, tak jak punkty GNSS.
7. Na urządzeniach ze skanerem LiDAR (iPhone Pro od 12 wzwyż, iPad Pro) pojawia się Pomiar 3D PRO: kadrować powoli, aż powierzchnia się odtworzy, potem dotknąć dwóch mierzonych punktów i odczytać odległość, odległość poziomą oraz różnicę wysokości. Za pomocą Zakotwicz do repera wybiera się reper o znanej wysokości i dotyka jego punktu na gruncie: od tej chwili każdy pomiar niesie także wysokość n.p.m. obu końców. Zatwierdź zostawia pomiar w scenie, Odrzuć pomiar go wyrzuca, a Przenieś do dziennika robi z niego tekst, który przed potwierdzeniem można poprawić. To pomiar optyczny i aplikacja to deklaruje, pisząc „LiDAR ±cm”: przydaje się do różnicy wysokości albo do długości wziętej naprędce, na miejscu, i nie zastępuje ani GNSS, ani niwelatora. Na urządzeniach bez skanera przycisku nie ma w ogóle.
8. Pod panelem znajdują się Nagrania NMEA: surowy strumień zewnętrznego odbiornika PRO sam trafia do plików — nagrywanie zaczyna się po włączeniu anteny i kończy po jej wyłączeniu, bez potrzeby pamiętania o tym. Przydaje się do ponownego prześledzenia wątpliwego dnia albo do przekazania surowych danych osobie wykonującej postprocessing. Pliki można udostępniać i usuwać, poza plikiem trwającego nagrania; lista otwiera się także przy wyłączonym odbiorniku, więc wczorajsze pliki pozostają w zasięgu ręki.

Każdy punkt zapisuje obie wysokości: elipsoidalną i normalną (n.p.m.). Przy wewnętrznym GPS telefonu wysokość n.p.m. może być niedostępna: potrzebny jest wtedy zewnętrzny odbiornik (patrz niżej).

📷 Media

1. Fotografować przyciskiem aparatu lub importować z biblioteki zdjęć.
2. Zdjęcia otrzymują kolejną nazwę (F001, F002…) i są georeferencjonowane ostatnią dostępną pozycją GNSS.
3. Przy robieniu zdjęcia aplikacja rejestruje też kierunek patrzenia z kompasu: w szczegółach zdjęcia i w raportach pojawia się opis „widok z SO — 214°”, a dla zdjęć wykonanych pionowo (rzut, dno warstwy) opis zenitalny z kierunkiem górnej krawędzi. Jeśli kompas jest zakłócony, aplikacja to sygnalizuje.
4. Dotknąć zdjęcia, aby nadać tytuł i notatki (np. „JS 102 od północy”).
5. Udostępnij kartę PRO generuje fotograficzną kartę dokumentacyjną: zdjęcie, a pod nim dane wykonania (stanowisko, numer, data i godzina, współrzędne, wysokość, kierunek), widok satelitarny ze znacznikiem pozycji i stożkiem widzenia, pasek skali mapy oraz strzałka północy. Mapa wymaga sieci: bez niej karta i tak powstaje, z powiększonym panelem danych.
6. Skala wirtualna kładzie na zdjęciu te odniesienia, których nie było pod ręką w terenie. Najpierw Skalibruj zdjęcie: dotknąć dwóch końców znanej odległości — kreski na łacie, boku cegły — i podać ją w centymetrach. Potem położyć to, co potrzebne: Linijka skali 5 cm, Linijka skali 10 cm lub Linijka skali 20 cm, Tyczka 50 cm, Tyczka 1 m lub Tyczka 2 m, Kwadrat 10×10 cm, Krzyż odniesienia i Strzałka północy. Każdy element ma swój wygląd (Płaski pasek, Prawdziwa tyczka, Linijka z kreskami), wielkość, grubość i obrót; aby któryś przesunąć, przytrzymać go i przeciągnąć — dzięki temu uszczypnięcie do powiększania nie przesunie go przez pomyłkę.
7. Dodaj pomiar mierzy na zdjęciu dowolną odległość dwoma dotknięciami. Liczba nigdy nie jest zapisywana: po ponownej kalibracji wszystkie etykiety przepisują się same. Na zdjęciach wykonanych pionowo aparatem aplikacji strzałka północy rodzi się już zwrócona na zarejestrowany azymut, a raport to deklaruje; jeśli obróci się ją ręcznie, opis zmienia się na „zadeklarowany”. Udostępnij ze skalą wypuszcza kopię zdjęcia z tym, co na nim położono — Udostępnij zdjęcie pozostaje nagim oryginałem, ze swoim EXIF-em.
8. Przetwarzaj seryjnie PRO (menu u góry w Media) bierze z biblioteki grupę zdjęć i przepuszcza je wszystkie przez „Policz i zmierz”, jedno po drugim: każde zdjęcie staje się zdjęciem stanowiska z datą wykonania, a do każdego powstanie nowa karta zabytku do potwierdzenia. Ekran pozostaje włączony przez całą serię. Po wyjściu albo przerwaniu gotowe już zdjęcia zostają w wersji roboczej, a Wznów serię podejmuje pracę tam, gdzie się urwała. Na koniec przegląd podaje karty jedna po drugiej: poprawić pochodzenie, kategorię i ilość, i potwierdzić.

🧮 Policz i zmierz (w Mediach)

Taca z fragmentami sfotografowana z góry — i aplikacja, która sama je liczy i mierzy. Funkcja żyje na zdjęciu zabytku: otwiera się je z jego karty i dotyka Policz i zmierz PRO.

1. Najpierw skala. Aplikacja sama szuka na zdjęciu łaty mierniczej: jeśli ją znajdzie, mówi, ile pól odczytała, użytkownik podaje, ile mierzy jedno pole (1, 2, 5 albo 10 cm), i dotyka Użyj propozycji. Jeśli nie znajdzie, trzeba ręcznie dotknąć dwóch końców znanej odległości. Można też wybrać Nie kalibruj: wtedy tylko się liczy, a aplikacja pisze, że pomiarów nie ma — nie zmyśla ich.
2. Model obrysowuje wszystkie kształty na zdjęciu: może to zająć kilkadziesiąt sekund. To, co się pojawia, jest propozycją, a nie wynikiem: jedno dotknięcie wyklucza kształt, kolejne go przywraca. Połącz scala w jeden te kształty, które są tym samym kawałkiem pękniętym na dwoje; Ogranicz do obszaru pozwala obrysować palcem brzeg tacy, a poszukiwanie zostaje w środku; Przebieg dokładny powtarza pracę tylko tam, gdzie nic nie znalazł. Podejrzane kształty — te, które wyglądają jak tło, plandeka, cień — grupują się i wyklucza się je jednym ruchem.
3. Za pomocą Materiał kształtu dotyka się kawałka i mówi, czym on jest; Materiał dla wszystkich nadaje go wszystkim naraz albo tylko tym, które zostały bez materiału. Zaproponuj materiał prosi model na urządzeniu, żeby go odgadł: to propozycja do sprawdzenia, a wybór użytkownika zawsze wygrywa.
4. Dalej otwiera arkusz potwierdzenia z gotowym już tekstem: liczbą, pomiarami (bok dłuższy × bok krótszy, po kolei) i uczciwymi deklaracjami — „z czego N bez wiarygodnego pomiaru”, kiedy któryś kształt nie daje się zmierzyć. Jeśli na zdjęciu jest etykieta, aplikacja próbuje ją odczytać i zawsze o tym mówi: albo „Odczytana etykieta: …”, albo „Brak czytelnego tekstu na zdjęciu”.
5. Przełączniki pojawiają się tylko tam, gdzie jest puste miejsce do wypełnienia: Użyj liczby jako ilości, Użyj jako sygnatury, Użyj jako pochodzenia. To, co użytkownik już wpisał, nigdy nie zostaje nadpisane, a notatki się wydłużają: drugie przejście dopisuje się na końcu pierwszego, a nie na jego miejsce. Tekst da się zredagować: do notatek trafia to, co się tam czyta.
6. Potem, w szczegółach zdjęcia, Numery na kształtach pokazuje albo ukrywa numerki — i tak, jak się je tam widzi, wychodzą one również w udostępnieniach i w raportach. Dotknąć kształtu, żeby wiedzieć, czym jest: „7: 4,2×2,8 cm”. Jeśli zdjęcie nie jest skalibrowane, etykieta to mówi, zamiast podawać liczbę.

Pomiar obowiązuje w płaszczyźnie tych dwóch punktów, na których dokonano kalibracji: zdjęcie trzeba wykonać pionowo, z tacą równoległą do matrycy. Deklarowane odniesienie to ±2 mm dla dobrze skadrowanych kawałków; fragment stojący albo leżący przy brzegu zdjęcia jest poza tą umową.

✏️ Rysunki (w Mediach)

1. Utworzyć nową planszę i wybrać zdjęcie stanowiska jako tło: to cyfrowa kalka. Rysunek może być kontynuowany przez kilka dni. Zdjęcia można też w ogóle nie wstawiać: na białej kalce rysuje się tak samo.
2. Odrysować warstwy, przekopy i kamienie palcem lub Apple Pencil. Uszczypnąć, aby powiększyć (do 6×, podwójne stuknięcie dwoma palcami, aby wrócić do 1×). Jeśli zdjęcie zasłania kreskę, w menu aparatu wybrać Krycie tła… i ustawić je tam, gdzie potrzeba, od 5% do 100%: blednie zdjęcie, nie rysunek. Wybór zostaje przy planszy i obowiązuje także w PDF, DOCX, PNG oraz w Eksportuj z legendą.
3. Cała reszta znajduje się w Narzędzia (klucz płaski na pasku), czyli w spisie siedmiu trybów: Pole tekstowe, Kalkowanie PRO, Skala zdjęcia, Punkt z wysokością, Deseń, Styl linii i Skala wirtualna. Włączony jest tylko jeden naraz: ptaszek pokazuje który, a dopóki jest włączony, palec nie rysuje, tylko steruje tym narzędziem — aby wrócić do rysowania, dotknąć ponownie zaznaczonej pozycji. Trzy tryby pracujące na obrazie (kalkowanie, skala, punkt wysokościowy) pojawiają się tylko wtedy, gdy jest zdjęcie w tle.
4. Za pomocą Pole tekstowe wstawia się etykiety (np. „JS 1002”): można je przesuwać, zmieniać rozmiar uszczypnięciem i wybierać spośród czterech czcionek.
5. Kalkowanie PRO rozpoznaje kontur dotykanego obiektu (kamienia, granicy warstwy) i zamienia go w kreskę: kolor, grubość i styl linii można zmieniać bez wychodzenia z trybu, a kontury wychodzą gładkie zamiast schodkowych. Wszystko odbywa się na urządzeniu, bez sieci.
6. Wewnątrz kalkowania Skalkuj wszystko PRO samo obchodzi całe zdjęcie. W arkuszu startowym wybiera się wygląd — Tylko kontury albo deseń i ewentualnie Powłoka barwna — i naciska Rozpocznij: pasek pokazuje, na jakim etapie jest praca, a trwa ona kilkadziesiąt sekund. To, co się pojawia, jest podglądem, a nie rysunkiem: dotknięcie wnętrza kształtu wyklucza go, kolejne przywraca (spośród nakładających się kształtów wygrywa najmniejszy pod palcem), Przebieg dokładny powtarza pracę tylko tam, gdzie nic nie znaleziono, a Zastosuj przenosi na rysunek to, co zostało. Dopóki się nie zastosuje, plansza pozostaje nietknięta.
7. Za pomocą narzędzia Skala zdjęcia (linijka) dotknąć dwóch końców znanego odcinka — na przykład odcinka łaty mierniczej — i wpisać rzeczywistą odległość: zdjęcie uzyskuje skalę, a od tej chwili eksporty operują w metrach.
8. Za pomocą Punkt z wysokością umieścić na zdjęciu krzyżyk punktu GNSS ze stanowiska (albo punktu wpisanego ręcznie): nazwa, wysokość i współrzędne pojawiają się w przeciągalnej etykiecie z linią odniesienia. Uszczypnięcie na zaznaczonej etykiecie zmniejsza ją lub powiększa, gdy wartości zasłaniają rysunek.
9. Deseń wypełnia kształty: dotknąć wnętrza zamkniętego kształtu, a ten się wypełni. Jest dziesięć deseni konwencjonalnych — Mur / kamień, Cegła, Zaprawa / tynk, Glina, Muł, Piasek, Żwir, Węgiel drzewny / popiół, Skała macierzysta, Drewno — oraz Powłoka barwna (kolor z własnym kryciem), osobno albo razem. Jeśli jeden kształt leży wewnątrz drugiego, wygrywa najmniejszy pod palcem; Usuń wypełnienie czyści go. Zdjęcie nie jest potrzebne: wypełnianie pracuje na narysowanych kształtach, więc działa też na białej kalce.
10. Styl linii ubiera kreskę już narysowaną: dotknąć jej i wybrać spośród Ciągła, Kreskowana, Kropkowana i Kreska-kropka, regulując grubość. Rysuj tym stylem sprawia, że kolejne kreski rodzą się już ubrane; Usuń styl przywraca linię pełną. To nie jest efekt ekranowy: kreseczki są prawdziwymi odcinkami i pozostają nimi w PDF, DOCX, PNG, SVG i DXF.
11. Skala wirtualna przenosi na planszę te same odniesienia co na zdjęciach: linijkę skali, tyczkę, kwadrat, krzyż, strzałkę północy i pomiary dwoma dotknięciami. Typy metryczne wymagają, żeby plansza miała skalę, czyli Skala zdjęcia: bez znanej odległości aplikacja tłumaczy, zamiast rysować. W SVG i DXF PRO elementy te wychodzą jako wektory, na swojej warstwie, a odległość zmierzona linijką w GIS zgadza się z etykietą.
12. Eksportuj z legendą PRO: obraz wychodzi z białym paskiem na dole — pasek skali (jeśli skala jest ustawiona), strzałka północy dla zdjęć wykonanych pionowo, „widok z” dla zdjęć frontalnych.
13. Eksportuj wektorowo PRO: SVG dla rysunku albo DXF dla GIS. Przy co najmniej dwóch punktach wysokościowych ze współrzędnymi na zdjęciu wykonanym pionowo, DXF wychodzi georeferencjonowany w układzie UTM i w QGIS sam ustawia się na swoim miejscu na świecie; przy samej tylko skali wychodzi w metrach lokalnych; bez jednego i drugiego aplikacja to sygnalizuje i nie tworzy pliku bez jednostek. SVG stanowi wyjątek co do krycia: osadza oryginalne zdjęcie w niezmienionej postaci, więc przygaszone tło wychodzi tam z pełną siłą.
14. Po zakończeniu ukryć zdjęcie: pozostaje czysty rysunek, gotowy do raportu.

👷 Stanowisko

1. Zarejestrować obecność danego dnia: imię i nazwisko, funkcję oraz godziny każdej osoby.
2. Prowadzić ewidencję sprzętu i przypisania go do osób.
3. Pod pozycją Zabytki jest rejestr tego, co wychodzi z wykopu, a pod nazwą widnieje liczba już zapisanych wierszy.

📦 Zabytki (na Stanowisku)

Prawdziwy moment to nie aparat: to koniec dnia, ze skrzynkami przed sobą, kiedy wklepuje się je jedną po drugiej — ze zmęczeniem i brudnymi rękami. Wszystko tutaj jest zrobione pod tamten moment — i jest bezpłatne, tak jak rejestrowanie punktów: przekazanie tego, co się wykopało, to dokumentacja podstawowa.

1. Stanowisko → Zabytki → +. Karta otwiera się już z dzisiejszą datą i z ostatnio użytym pochodzeniem: od drugiego wiersza rejestrowanie to prawie samo dotykanie. Pole podpowiada pochodzenia już użyte na tym stanowisku.
2. Pola idą w takiej kolejności, w jakiej naprawdę się je wypełnia: Pochodzenie (np. „JS 102”), Kategoria, Ilość wraz z polem Jednostka (fragmenty, sztuki, woreczki, skrzynki, gramy), sygnatura skrzynki lub woreczka, Stan (Do mycia, Umyte, Oznaczone, Przekazane), notatki i data.
3. Proponowanych kategorii jest jedenaście — Ceramika, Cegła, Kości zwierzęce, Kości ludzkie, Metal, Szkło, Wyroby kamienne, Zaprawa i tynk, Drewno, Próbki, Inne — ale można wpisać własną („Tynk malowany”): zostanie tym samym słowem w każdym języku, bo aplikacja tłumaczy tylko te pozycje, które sama proponuje.
4. Ilość można zostawić pustą: wiersz może powiedzieć „to tu było”, nie licząc tego, a w eksportach ta komórka zostaje pusta, nigdy zerowa.
5. Zdjęcia karty robi się przyciskiem Zrób zdjęcie, bierze się je z Z biblioteki albo z Ze stanowiska, które łowi wśród zdjęć już zebranych w galerii te, które nie mają jeszcze karty. To te same zdjęcia co w Media: usunięcie zabytku nie usuwa jego zdjęć, tracą one tylko powiązanie.
6. Na stronie dnia sekcja Zabytki pojawia się tylko wtedy, gdy tego dnia coś zarejestrowano. Przenieś do dziennika proponuje wiersz podsumowujący, pogrupowany według pochodzenia i z pełnymi notatkami: poprawić go i dodać na końcu dziennika. Naciśnięty dwa razy pisze dwa razy — dziennik nigdy nie przepisuje się sam.

📄 Raporty

1. Wybrać typ: dzienny (bezpłatny, ze znakiem wodnym), tygodniowy, miesięczny lub końcowy z pełnymi załącznikami PRO.
2. Wybrać język raportu spośród siedemnastu, niezależnie od języka aplikacji: raport może zostać wygenerowany po angielsku, nawet jeśli aplikacja działa po polsku.
3. Wygenerować PDF albo wyeksportować DOCX z logo i zdjęciami PRO, CSV punktów, GeoJSON dla QGIS PRO.
4. Na dole jest bezpłatny Eksport zabytków (całe stanowisko): Eksportuj CSV zabytków do arkusza kalkulacyjnego i Eksportuj HTML zabytków — tabela z miniaturami, którą otwiera dowolna przeglądarka bez sieci. Nagłówki, kategorie, jednostki i stany wychodzą w języku wybranym dla raportu; to, co wpisano ręcznie, zostaje tak, jak zostało wpisane. W raporcie końcowym zabytki mają własny załącznik, według pochodzenia.
5. Przy włączonych zdjęciach w raportach można wybrać Karty fotograficzne zamiast zdjęć PRO: każde zdjęcie trafia do PDF i DOCX jako pełna karta dokumentacyjna z danymi i mapą, w języku raportu.

Zewnętrzny odbiornik GNSS i NTRIP

Z zewnętrznym odbiornikiem (antena o dokładności centymetrowej) aplikacja osiąga dokładność RTK. Wewnętrzny GPS pozostaje zawsze dostępny jako rozwiązanie zapasowe.

1. Włączyć odbiornik i aktywować Bluetooth w telefonie.
2. Na zakładce Pomiar wybrać źródło pozycji: GNSS zewnętrzny (BLE/NMEA) PRO i wybrać odbiornik z listy. Obsługiwane są też odbiorniki MFi (bezpłatnie) oraz odbiorniki udostępniające NMEA w sieci.
3. Do poprawek RTK skonfigurować NTRIP: adres castera, port, mountpoint, nazwę użytkownika i hasło (przechowywane w pęku kluczy urządzenia). Aplikacja wysyła pozycję do castera i odbiera poprawki.
4. Poczekać na przejście do RTK Fix: dokładność centymetrowa. Przed rozpoczęciem sprawdzić na reperze.

Tam, gdzie telefon nie ma zasięgu, istnieje też droga bez internetu: baza ustawiona na znanym punkcie i rower, które wymieniają się poprawkami przez radio LoRa, bez castera i bez karty SIM (zestaw RTK DFRobot z mostkiem ESP32). Dla aplikacji nic się nie zmienia — odbiera od odbiornika już poprawiony NMEA — a montaż mostka jest opisany osobno, we własnym pliku README: to pozostaje przewodnikiem po aplikacji, a nie podręcznikiem oprogramowania układowego.

Kopia zapasowa i wymiana

1. Z menu stanowiska dotknąć Eksportuj stanowisko (.zip): w środku jest wszystko — dziennik, punkty, zdjęcia, rysunki, godziny, repery.
2. Przechowywać ZIP, gdzie się chce (Pliki, Drive, e-mail…). To kopia zapasowa: aplikacja celowo nie ma chmury.
3. Importuj stanowisko (.zip)… odtwarza stanowisko na innym urządzeniu, także między iPhone'em a Androidem.

⚠️ Usuń stanowisko… usuwa stanowisko wraz z całą zawartością i jest to działanie nieodwracalne: w razie wątpliwości najpierw wyeksportować ZIP.

Bezpłatna i Pro

Pro to subskrypcja miesięczna lub roczna z automatycznym odnawianiem, albo jednorazowy zakup dożywotni. Zarządzanie i anulowanie jest możliwe w dowolnym momencie w ustawieniach identyfikatora Apple. Jeśli przysługuje bezpłatny okres próbny, ekran Pro pisze o tym przed zakupem („7 dni za darmo, potem …”): jeśli nic tam nie ma, próba nie przysługuje — aplikacja nie obiecuje próby, której zakup potem nie dotrzyma.

Rozwiązywanie problemów